Komentarze

  • 8. To co małe i to co wielkie

       Do obrzędów wstępnych liturgii mszy świętej należy także akt pokuty. Sam akt poprzedza wezwanie „Uznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni” wypowiadane przez celebransa. To wezwanie podpowiada nam, że sam akt nie jest tylko wyznaniem grzechów, ale jest przede wszystkim uznaniem naszej grzeszności. Choć na pierwszy rzut oka wydają się być to dwie takie same rzeczywistości, to jednak zasadniczo różnią się one od siebie. Grzechy wyznajemy przed Bogiem w sakramencie pojednania, czyli podczas spowiedzi.

  • 7. Wspólna sprawa

       Każda eucharystia jest sprawowana w czyjejś intencji. Co to oznacza? Zaraz po wezwaniu „Pan z wami”, które uświadamia nam obecność Jezusa pośród nas, następuje chwila, kiedy celebrans może podać intencję, w której modlimy się w czasie mszy świętej.

  • 6. Pan z nami

    Początek Eucharystii składa się z tak zwanych obrzędów wstępnych. Po procesji, pocałunku ołtarza i znaku krzyża przewodniczący liturgii wypowiada słowa „Pan z wami”, na co zgromadzenie odpowiada: „I z duchem twoim”. W średniowieczu wiązano te słowa ze słowami które Booz, mąż biblijnej Rut, kieruje do żniwiarzy, kiedy spotyka ich przy pracy na polu. Mówi wtedy do nich: „Niech Pan będzie z wami”, a oni mu odpowiadają: „Niech błogosławi tobie Pan”. W tym kontekście pozdrowienie, które słyszymy na początku mszy świętej jest wezwaniem dla nas wszystkich do pracy na roli Pańskiej. Są one także wezwaniem wobec nas do wykonania dzieła jakim jest liturgia, która po grecku znaczy „czyn ludu”.

  • 5. Kapłani Boga

    Po pocałunku ołtarza, celebrans podchodzi do katedry, czyli miejsca przewodniczenia i razem z całym zgromadzeniem czyni znak krzyża wypowiadając słowa: „W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Ten znak i wypowiadane z nim słowa mają potrójne znaczenie:

  • 4. Pocałunek Męża

    Eucharystia angażuje wszystkie nasze zmysły. Kiedy procesja z kadzidłem, które pobudza nasz węch, przychodzi do ołtarza, to wtedy ma miejsce symboliczne spotkanie Jezusa z jego Kościołem. Ołtarz symbolizuje samego Chrystusa, zatem ołtarzowi jest okazywany szczególny szacunek. Dlatego też ołtarz nie powinien być przesłaniany przez żadne dekoracje, powinien być dobrze widoczny, bo nawet najpiękniejsze kwiaty nie są w stanie nic dodać Temu, który jest „najpiękniejszym z synów ludzkich” jak śpiewamy w psalmie 45.  Celebrans podchodzi do ołtarza, dotyka go dłonią i składa na nim pocałunek.

  • 3. Zapach Boga

    Usłyszeliśmy wezwanie od Pana i zebraliśmy się razem jako Kościół, w szczególnym czasie i w szczególnym miejscu. Ten czas i przestrzeń są związane przede wszystkim z naszą cielesnością, która jest dla człowieka nieodzowna do funkcjonowania. Cielesność, która jest darem od Boga.

  • 2. Sanktuarium w czasie i w przestrzeni

    Przed tygodniem usłyszeliśmy, że Eucharystia rozpoczyna się w momencie, kiedy Pan kieruje do nas swoje wezwanie, a my na nie odpowiadamy, ruszając w drogę na spotkanie z Nim. Motyw drogi jest centralnym motywem w życiu Kościoła. Kościoła, który nigdy nie pozostaje w miejscu, ale jest w ciągłym ruchu za swoim Panem, który jest Bogiem przychodzącym. U początków chrześcijaństwa „droga” była słowem, którym opisywano uczniów Chrystusa. W Dziejach Apostolskich są oni nazwani „zwolennikami tej drogi”.

  • I Niedziela Adwentu

    Wraz z początkiem nowego roku liturgicznego, który ma miejsce zawsze w pierwszą niedzielę adwentu, chcemy rozpocząć cykl komentarzy czytanych przed każdą mszą niedzielną, których zadaniem będzie przybliżenie znaczenia Eucharystii dla wspólnoty oraz każdego chrześcijanina, który w niej uczestniczy.

    Eucharystia w Lumen gentium, konstytucji Soboru Watykańskiego II, jest nazywana „szczytem i źródłem życia chrześcijańskiego”. Można i trzeba sobie zadać zasadne pytanie:

    dlaczego tak jest? Co sprawia, że Eucharystia staje w centrum życia wspólnoty chrześcijańskiej?

Secured By miniOrange